Vroegertijd
In de ‘winkel’ in onze boerderij in Gieterveen vindt U een ruime verzameling brocante en antiek voor schappelijke prijzen.

Meestal geopend op vrijdag, zaterdag en zondag
van 12.00 tot 17.00 uur. Even bellen geeft zekerheid
0599 648 350

mailadres: densvroege@xs4all.nl
 

Klik op de afbeeldingen voor meer informatie

... en wat dies meer zij :

Veilingen.

Net terug van een inkoopreisje naar Engeland en veel leuke en aparte dingen meegebracht voor huis en tuin. Bij onze terugkomst in Rotterdam werd de auto die voor ons reed aangehouden door de douane en gecontroleerd. Wij zagen het met lede ogen aan aangezien de deuren van onze auto maar net dicht konden. Toen het onze beurt was boog ik me naar de douane toe en zei: ‘Is het kabinet al gevallen?’                                                                                           ‘Nee, maar het is bijna zo ver,’ antwoordde hij, niet bedacht op een dergelijke vraag en wees dat we door konden.                                    Wat me ook nu weer opviel is het verschil tussen een Hollandse en een Engelse veiling.                                                                                       In de eerste plaats het opgeld: de helft van wat een Hollandse veiling rekent: l5 % i.p.v. 29 % voor koper en verkoper.                                     In Engeland gaan hele gezinnen naar de verkoop: baby’s, rondrennende kleuters, honden, het maakt de veilingmeester niet uit Regelmatig bezoeken wij een veiling in Londen waar de veilingmeester met een zo zwaar accent spreekt dat er geen woord van is te verstaan. Daarnaast is hij razendsnel zodat je zeer alert moet blijven. We zijn blij dat de kavels genummerd zijn. Maar toch. ‘Dit is het niet,’ fluisterde W. laatst toen een lot hem met een ferme hamerslag werd toegewezen. Ik wierp een blik in de catalogus en grinnikte: ‘Nee, jij bent nu de gelukkige bezitter van een verzameling Britse militaria.’                                                                                           In het voorjaar was het bitter koud. De enige verwarming in de zaal was een straalkacheltje hoog aan een paal bevestigd. Daaronder zat een chique vrouw met een breedgerande hoed. Ik kon me niet voorstellen dat zij van de verwarming veel profijt had want het zag er niet naar uit dat ze die hoed af zou zetten.                                            Voor een sandwich of wat te drinken moest je elders zijn. Zo lang wil en kan je niet weg. Ik bedacht dat ik nog een paar stroopwafels in mijn tas had en begon voorzichtig te graven. Helaas zitten die in zo’n knisperend zakje.                                                                                    Toen ik er bijna een te pakken had legde de veilingmeester de veiling even stil en vroeg lachend: ‘Are you done love?’                                    Ik zei beschaamd ‘sorry’ en liet het begeerde hapje weer in de tas zakken. Duidelijk een soort lawaai waar hij niet tegen kan.                De laatste keer hing er een biljet dat de BBC er opnamen had. Of iedereen daar rekening mee wilde houden. Dat wilden de meeste handelaren wel, want de belastingdienst is in Engeland een stuk actiever dan hier.                                                                                     Drie programma’s van Cash in the Attic worden er tijdens zo’n dag opgenomen en we waren in de gelegenheid om de gang van zaken op de voet te volgen.                                                                            Bovendien zaten twee van de deelnemende dames bij ons aan tafel.     Zij vertelden ons dat men zeker drie dagen bij hen thuis bezig is de zaken die voor verkoop in aanmerking komen uit te zoeken. Daar had je weinig over in te brengen. Alles bleek voorgekookt. Maar zij wilden een buitenlandse reis maken en hadden daar veel voor over. Plus natuurlijk hun verschijnen op de buis. Eerlijk gezegd heb ik daar niets mee. Liever niet eigenlijk. Onbegrijpelijk vind ik het dat deelnemers hun mooiste bezittingen, die eventueel nog van groot- of overgrootouders zijn geweest van de hand doen voor een tripje naar het buitenland of het opknappen van de tuin.                                       Het meest opvallend was dat hoewel presentator/taxateur Jontie deze programma’s aan de lopende band maakt, hij strak staat van de zenuwen en zijn gezicht voor een opname de kleur van stopverf krijgt. Wanneer we nu een spontane begroeting van de gasten op televisie zien mompelen we: ‘Vierde take.’ Je zou denken dat het een vrij goedkoop programma is, maar buiten de presentatoren staat er elf man crew omheen.                                                                           Eigenlijk niet leuk om achter de schermen te kijken.                        Toen ik maanden later bij de groenteman kwam zei hij ineens: ‘Ik heb u op de televisie gezien, ik dacht ik ken die mensen toch.’                 Zo gaan die dingen.